Apollo’ya Ağıt

Apollo’ya Ağıt

aramızda görünmez bir duvarın boşluklarını dolduruyor zaman baktığım hiçbir yerde durmuyorsun

uğruna harcanacak bir göğüm kalmadı

 

bazı gün batımları ipe diziyorsun geçmişi gün ağırırken beyaz bir çarşafı gerer gibi yakındığın ne varsa yeniden deniyorsun

iki kere iki dört etmez her zaman bilmiyorsun

 

insan birine susayınca içinin yanılgısı hiç bitmiyor.

-her şey geçiyor hiçbir şey geçmese de-

adını çağırdığın ruhların anısına söyle Apollo ne zaman bitecek söylediğin

a

r

y

a

o şiir hiç yazılmadı.

 

kurulsun ve yıkılsın şehirler

yedi defa yıkansın yağmurlarda yasımız dönülsün o yollardan

sevgilim

kırdığın aynanın uğursuzluğuna yenildin

 

sen bin yıldır göğsündeki bıçakla dolanıyorsun bir ağacın kökleri nasıl sızarsa toprağa

ardına saklandığın dağın gölgesi oyukta

dön yavaşla

dön dur

bin defa

aynı hızla

 

beni üç defa ışığında ıslat çığlığın beni üç defa ümitli yolculuklara çıkar üç yetmez hadi baştan sayalım

 

sen 209 da kalıyorsun

ilk defa o gün o gün

ilk defa surlarımı çiğniyorsun bir tay doğuyor

toplayıp toplayıp döküyoruz geceyi

 

asılıyor tenim sabahına ipe sökülüyor bir deniz içimden sevgilim bir şehir ikimizden

sen 209 da kalıyorsun

 

bir kadehin parmaklarında yürümesiyle bir gecenin silinişi

aynı boşlukta dolanıyor bir rüyadan uyanır gibi

yeniliyorum bir kapının kapanışına bir dağa ç

a

r

pa

çar

pa

heybetli bir vazgeçiş yankılanıyor 209 da sevgilim

 

narlarımı geri ver

-aynı nehirde iki defa yıkanılmaz-